Waarom schilder ik?

Schilderen is voor mij een proces

Zodra ik begin met schilderen ga minder nadenken en meer op m’n gevoel of. Dat is prettig. Ik begin met een plan. Naarmate ik bezig ben brengt hetgeen ik maak me op ideeën waardoor mijn plan zich uitbreidt of verandert. De verf en de vormen van wat er ontstaat brengen me op ideeën.

Dan verander ik mijn plan of de vormen, ik voeg een of meer kleuren toe, of ik haal juist overbodige delen weg.

Het kan ook zijn dat ik de behoefte voel om (meestal vloeiende) lijnen aan te brengen om er een samenvattend geheel van te maken of rust in het werk aan te brengen. En een andere keer laat ik juist de vormen los om te komen tot meer rust en duidelijkheid.

Het resultaat is vaak dat de voorstelling voor de kijker niet meteen duidelijk is. En dat is waar ik eigenlijk naar streef.

Ik hoop elke keer dat mijn schilderijen in eerste instantie niet een duidelijke weergave zijn van een afbeelding, maar een verrassing is voor wie er naar kijkt.

Zo ontstaat er iets wat ik aanvankelijk totaal niet of zeker niet volledig van plan was. De verrassing maakt het proces van schilderen voor mij dan compleet.

En dat is, in het kort gezegd, de reden waarom ik schilder.

Het is wat ik noem mijn creatieve proces wat iets met mij doet en het resultaat is de ene keer bevredigender dan de andere keer.

In 2013 heb ik borstkanker gehad met de zwaarste behandeling die daarbij hoort. In de dagen dat ik me beter voelde ben ik gaan schilderen in het atelier van Janny Heinsman. Het was een lang gekoesterde wens en voelde meteen goed. Ik heb het niet meer losgelaten. Met lessen van Jan van Lokhorst en Gerben Koldijk ben ik me daarin gaan ontwikkelen.

In 2024 heb ik met goed gevolg de vrije academie in Nunspeet afgerond. In hetzelfde jaar kreeg ik weer kanker, maar nu beenmergkanker. Na 1,5 jaar is dat nu voor het moment gelukkig onder controle en heb ik weer energie om te schilderen.